Ik volg de internationale circuswereld van het springen en, af en toe, de grootste wedstrijden in de dressuur. De dressuur volg ik wat selectiever, maar van het springen heb ik, in ieder geval in mijn eigen wereld, een redelijk goed beeld. Ik vind het heerlijk om lekker op de bank voor de tv of de computer te kruipen en naar een vijfsterren Grand Prix te kijken – en hoe meer Zweedse deelnemers, hoe beter.
Tegenwoordig zijn er bijna elke week vijfsterrenwedstrijden, vaak van donderdag tot zondag. Dat zijn heel wat uren voor het scherm. En dat is precies wat me aan het denken heeft gezet: hebben we misschien te veel grote wedstrijden?
Bij opvallend veel daarvan zijn de tribunes vrijwel leeg tot aan de hoogste klasse. Dan komt het publiek meestal wel – maar soms voelt het alsof de paardensport steeds grotere evenementen organiseert voor een steeds kleiner publiek. Dat wordt nog duidelijker wanneer de wedstrijden worden verplaatst naar landen waar eigenlijk geen traditie van springsport bestaat.
Toen ik jong was, zat ik als aan de tribune in Göteborg vastgeplakt. Toen ik eindelijk oud genoeg was, was ik daar zo vaak als ik maar kon. Ik woonde in een appartement dat ik van een vriend van mijn broer had mogen lenen en wilde niets missen. Eddie Macken was mijn grote idool en zijn foto, samen met die van Boomerang, hing met plakband boven mijn bureau.
Ik vraag me af hoeveel jongeren tegenwoordig onze supersterren met dezelfde passie volgen als ik en mijn vrienden 40 jaar geleden deden?
De ticketprijzen voor de grootste toernooien worden vaak besproken en ja, ze kunnen hoog zijn. Tegelijkertijd kosten bijvoorbeeld de tickets voor de grootste tennistoernooien aanzienlijk meer, en een Champions League-wedstrijd kan nauwelijks als goedkoop worden omschreven. Dus misschien is de prijs niet de volledige verklaring.
Is het scherm, ongeacht de grootte en de plaats, de fysieke beleving aan het vervangen? We kunnen natuurlijk niet alle wedstrijden bijwonen – afstand en kosten stellen hun grenzen. Maar wat gebeurt er als we zelfs de bank verkiezen boven de tribune, terwijl de wedstrijd eigenlijk vlakbij plaatsvindt?
Of is er iets anders aan de hand? Is de sport te ver weg gaan staan van de gewone paardenliefhebber? Hebben glitter en glamour een te grote plaats ingenomen ten koste van de paarden zelf en de sport?
Soms krijg ik het gevoel dat de grootste wedstrijden zich steeds meer richten op een vrij kleine kring van sponsors, VIP-gasten en betalende familieleden. Het lijkt bijna belangrijker om te laten zien wie er aan de VIP-tafels zitten dan om de tribunes te vullen met paardenliefhebbers. De tribuneplaatsen worden kleiner, terwijl de ruimte voor VIP’s groeit.
Dit is geen kritiek op grote en goed georganiseerde wedstrijden. Integendeel. Maar ik denk dat het tijd is om even stil te staan en na te denken over waar we naartoe gaan – en welke gevolgen onze keuzes van vandaag hebben voor de toekomst.
/Agneta
